Gaat het goed met onze emancipatie?
Men doet vermoeden van wel, immers zijn er meer vrouwen met een betaalde baan en maken ze meer werkuren dan twee jaar geleden.
Bovendien zijn vrouwen inmiddels hoger opgeleid dan mannen.

Toch gaat het volgens Vreneli Stadelmaier nog niet goed genoeg. Het gaat volgens haar tergend langzaam.
Ook van de week werd mij verteld dat wij teruggezakt zijn van een 16e plek naar een 32e plek op de wereldranglijst van gelijkwaardigheid en dus emancipatie.

Je kunt je dus afvragen of het beeld wat geschetst wordt wel een juiste is.
Hoe kan het toch dat het maar niet wil vlotten? 
Ligt dat aan de huidige positie die bepaalde mannen innemen of nemen wij vrouwen genoegen met minder?

Als ik terugdenk aan mijn reisje naar Denemarken ben ik bang dat onze emancipatie niet genoeg aandacht krijgt.
In Denemarken werken veel vrouwen fulltime, is de kinderopvang goed geregeld en wordt iedereen als gelijkwaardig beschouwd: iedereen heeft talent en iedereen doet mee is het motto.

Moeten wij vrouwen onze kinderen opnieuw leren wat het modern feminisme is? Dat onze moeders hebben gestreden voor mogelijke posities die wij vandaag de dag kunnen innemen?
Of zouden scholen structureel les moeten gaan geven in gelijkwaardigheid? Vertel het maar.
Helder is wel dat onze investering van de afgelopen decennia niet bijster heeft geholpen om de emancipatie een superboost te geven, dus persoonlijk denk ik dat we daar dan ook maar mee op  moeten houden.
Verspilde tijd.
Dat er grote stappen nodig zijn is duidelijk. We zijn er nog lang niet.
Hoe we dat moeten gaan doen? Bedenk het maar.