Vrouwenveiligheid is geen bijzaak: waarom het influencer-narratief ontspoort
De afgelopen tijd is er veel aandacht voor influencers die vooral jonge mannen aanspreken met een boodschap van kracht, succes en dominantie. In een recente uitzending van Eén Vandaag werd dit fenomeen scherp neergezet: mannen die houvast zoeken in een prestatiemaatschappij komen terecht bij online rolmodellen die eenvoudige antwoorden geven op complexe vragen. Andrew Tate werd daarbij genoemd als extreem voorbeeld: een zelfverklaarde vrouwenhater, met lopende rechtszaken wegens mishandeling, seksueel misbruik en uitbuiting, die ondanks alles online populair blijft.
Tegelijkertijd was het wereldwijd een jaar van vrouwenprotesten. Vrouwen die veiligheid eisen. Gelijkheid. De vrijheid om zich ’s avonds op straat te bewegen zonder angst. En precies daar schuurt het. Want in de manier waarop dit debat soms wordt gevoerd, ontstaat een riskante verschuiving: vrouwenrechten worden context, mannengevoelens worden het probleem dat om begrip vraagt. Dat is geen neutrale analyse maar een politieke keuze.
De Trojaanse paard-werking van influencers
De analyse uit Eén Vandaag raakt een belangrijk punt: influencers functioneren als een Trojaans paard. Ze spreken herkenbare gevoelens aan: onzekerheid, prestatiedruk, identiteitsverwarring en verpakken die in een narratief dat verder gaat dan zelfontwikkeling. Het begint met “zorg goed voor jezelf” en eindigt met “vrouwen staan onder jou” of “respect moet je afdwingen”.
Dat is geen toeval. Het influencer-ecosysteem is een verdienmodel. Polarisatie verkoopt. Extreme uitspraken leveren clicks, views en inkomsten op. Hoe harder het frame, hoe beter het algoritme meewerkt. In die zin zijn deze influencers geen cultureel toeval maar een logisch product van een digitaal systeem dat radicalisering beloont.
Prestatiedruk is reëel maar niet gelijk verdeeld
Ja, jonge mannen ervaren prestatiedruk. Ze krijgen het idee dat ze succesvol moeten zijn, rijk, gespierd, sociaal dominant. Dat falen betekent dat ze “niemand zijn”. Dat is een probleem. Maar het wordt problematisch wanneer die druk wordt gepresenteerd als tegenhanger van vrouwenemancipatie.
Want hier ontstaat een valse symmetrie. Alsof vrouwen die veiligheid eisen en mannen die zich onzeker voelen twee kanten van dezelfde medaille zijn. Dat zijn ze niet.
Vrouwen protesteren niet omdat mannen zich ontwikkelen. Ze protesteren omdat geweld, intimidatie en ongelijkheid nog steeds structureel zijn. Omdat vrouwen worden lastiggevallen op straat, online worden bedreigd, thuis worden mishandeld en in relaties worden vermoord. Dat zijn geen gevoelens, dat zijn feiten.
Van beeldvorming naar werkelijkheid
In de uitzending werd gesuggereerd dat mannen in het nieuws vaak negatief worden afgebeeld: gevaarlijk, grensoverschrijdend, niet te vertrouwen. Dat beeld zou bijdragen aan het gevoel van jongens dat zij “in de verdrukking” zitten.
Maar hier moet de analyse scherp blijven. Het probleem is niet dat geweld zichtbaar wordt gemaakt. Het probleem is dat geweld er is. Beeldvorming volgt realiteit, niet andersom. Wie dat omdraait, verlegt de aandacht van daderschap naar framing en dat is precies hoe structurele problemen in stand blijven.
Veiligheid is geen zero-sum game
Een kernpunt dat in dit debat vaak ontbreekt: veiligheid is geen nulsom. Meer veiligheid voor vrouwen betekent niet minder ruimte voor mannen. Integendeel. Een samenleving waarin geweld, dominantie en vernedering worden genormaliseerd, is óók schadelijk voor jongens en mannen die daar niet in passen.
Het probleem zit niet in mannen, maar in systemen die succes gelijkstellen aan macht over anderen. In verdienmodellen die polarisatie aanjagen. In online omgevingen waar nuance verdwijnt en extremen worden beloond.
Wat dit vraagt van media, beleid en platforms
De analyse van Eén Vandaag is waardevol maar vraagt om een expliciete aanvulling. Begrip voor context mag nooit uitmonden in relativering van vrouwenrechten. Jongens begeleiden in identiteitsvorming is noodzakelijk maar niet ten koste van de erkenning van vrouwengeweld als structureel probleem.
Voor media betekent dit: blijf duiden, maar wees helder over machtsverhoudingen.
Voor beleid: investeer in preventie, digitale weerbaarheid en gendereducatie.
Voor platforms zoals Internationale Vrouwendag: blijf benoemen dat veiligheid, gelijkwaardigheid en zeggenschap geen meningen zijn, maar mensenrechten.
Tot slot
Wie vrouwenrechten presenteert als onderdeel van een “gepolariseerd debat”, mist de kern. Vrouwen vragen geen podium, maar bescherming. Geen begrip, maar verantwoordelijkheid. En geen influencers die hen reduceren tot decorstukken in een mannelijk zelfontwikkelverhaal.
Wie werkelijk wil dat jongeren, meisjes én jongens, veilig opgroeien, moet stoppen met doen alsof gelijkwaardigheid het probleem is. Dat is alsof je het brandalarm de schuld geeft van de brand, terwijl het huis al lang in lichterlaaie staat.
