Intieme terreur moet zichtbaar worden: raad neemt unaniem motie aan richting 8 maart
Intieme terreur mag niet langer onzichtbaar blijven. Op dinsdag 10 februari 2026 nam de gemeenteraad Steenwijkerland unaniem een motie aan die oproept tot een lokale uitvoeringsagenda huiselijk geweld, met expliciete aandacht voor intieme terreur en femicide. Een duidelijke stap richting 8 maart, Internationale Vrouwendag.
De motie werd opgesteld door Veur Elkaar en mede ingediend door D66, VVD, BGL en CDA. Nog vóór de stemming gaf de wethouder aan de motie te willen omarmen. Daarmee kreeg het voorstel niet alleen politieke steun, maar ook bestuurlijke erkenning.
Maar waarom is deze stap belangrijk? En wat betekent dit concreet voor inwoners?
Van regionale visie naar lokale verantwoordelijkheid
Aanleiding voor de motie was de regionale visie op huiselijk geweld en kindermishandeling. Binnen de regio wordt gewerkt aan een gezamenlijke uitvoeringsagenda. Dat klinkt logisch: samenwerken is efficiënt.
Toch schuilt daar ook een risico.
Wanneer beleid volledig regionaal wordt georganiseerd, ontstaat afstand. Afstand tot inwoners. Afstand tot signalen uit wijken. Afstand tot maatwerk. En juist bij huiselijk geweld en intieme terreur is nabijheid essentieel.
In deze gemeente bestond tot nu toe geen afzonderlijke lokale uitvoeringsagenda huiselijk geweld. In 2015 werd er een korte beleidsparagraaf opgenomen van één A4. Maar een concrete, actuele uitvoeringsagenda ontbrak.
Met deze motie wordt dat rechtgezet.
De raad spreekt uit dat de aanpak van huiselijk geweld en specifiek intieme terreur niet mag verdwijnen in regionale structuren, maar zichtbaar en concreet moet worden uitgewerkt op lokaal niveau.
Waarom expliciet aandacht voor intieme terreur?
In de motie wordt nadrukkelijk gevraagd om expliciete aandacht voor intieme terreur en femicide. Dat is geen toeval.
Huiselijk geweld is een breed begrip. Het omvat fysieke mishandeling, psychisch geweld, economische afhankelijkheid en stalking. Maar intieme terreur is een specifieke, structurele en vaak langdurige vorm van controle en geweld binnen een relatie.
Intieme terreur gaat verder dan incidenten. Het is een patroon.
Het gaat over systematische controle, isolatie, dreiging, intimidatie en het ondermijnen van iemands autonomie. Slachtoffers raken steeds verder gevangen in een situatie waarin angst en afhankelijkheid centraal staan.
Juist omdat intieme terreur vaak achter gesloten deuren plaatsvindt, blijft het onzichtbaar. En wat onzichtbaar is, krijgt minder prioriteit.
Door het woord intieme terreur expliciet in beleid te benoemen, wordt het herkenbaar gemaakt. Voor professionals. Voor bestuurders. Voor inwoners.
En uiteindelijk: voor slachtoffers.
Unaniem aangenomen: wat betekent dat?
Dat de motie unaniem is aangenomen, is betekenisvol. In een tijd waarin politieke verschillen vaak centraal staan, werd hier gezamenlijk gekozen voor versterking van de lokale aanpak.
De raad geeft daarmee een duidelijk signaal: bescherming tegen huiselijk geweld en intieme terreur is geen partijpolitiek onderwerp, maar een gezamenlijke verantwoordelijkheid.
De wethouder gaf voorafgaand aan de stemming aan de motie te willen omarmen. Daarmee is niet alleen de politieke wil uitgesproken, maar ook bestuurlijke bereidheid om de lokale uitvoeringsagenda daadwerkelijk vorm te geven.
Dat is belangrijk. Een motie zonder opvolging is papier. Een motie met bestuurlijke steun kan beleid worden.
Wat betekent dit voor inwoners?
Een lokale uitvoeringsagenda huiselijk geweld betekent dat:
- Signalering dichter bij inwoners wordt georganiseerd
- Lokale partners beter samenwerken
- Specifieke aandacht komt voor intieme terreur
- Preventie en voorlichting concreet worden uitgewerkt
- Er meer zicht komt op risico’s rondom femicide
Het gaat dus niet alleen om reactie achteraf, maar om preventie en vroegsignalering.
Door intieme terreur expliciet te benoemen in beleid, wordt het moeilijker om het weg te relativeren als “ruzie” of “relatieproblemen”. Het krijgt de erkenning die het verdient: als ernstige vorm van geweld.
Richting 8 maart: meer dan symboliek
Internationale Vrouwendag op 8 maart draait om gelijke rechten, veiligheid en structurele verandering. De unaniem aangenomen motie sluit daar direct op aan.
Want veiligheid van vrouwen – en meisjes – begint bij zichtbaarheid van geweld.
Intieme terreur is geen abstract begrip. Het raakt levens. Het beperkt vrijheid. Het ondermijnt zelfbeschikking. En in de meest extreme vorm kan het leiden tot femicide.
Wanneer een gemeenteraad expliciet kiest om intieme terreur zichtbaar te maken in lokaal beleid, wordt 8 maart meer dan een symbolische dag. Het wordt verbonden aan concrete stappen.
Wat is intieme terreur precies?
Intieme terreur is een vorm van structureel en dwingend controle-gedrag binnen een intieme relatie. Het onderscheidt zich van incidenteel relationeel conflict doordat het gaat om langdurige dominantie.
Kenmerken van intieme terreur kunnen zijn:
- Sociale isolatie (contact met familie of vrienden beperken)
- Controle over financiën
- Continue monitoring van telefoon of bewegingen
- Dreigen met geweld of zelfbeschadiging
- Manipulatie en psychische ondermijning
- Escalatie bij pogingen om de relatie te verlaten
Intieme terreur draait om macht en controle. Het is vaak moeilijk zichtbaar voor de buitenwereld, omdat het zich grotendeels binnenshuis afspeelt.
Juist daarom is het van belang dat gemeenten dit begrip expliciet opnemen in hun beleid. Wanneer professionals het herkennen, kunnen zij gerichter handelen. Wanneer inwoners het herkennen, kunnen zij eerder hulp zoeken.
Van erkenning naar uitvoering
De unaniem aangenomen motie is een eerste stap. De daadwerkelijke impact zal afhangen van de uitwerking van de lokale uitvoeringsagenda.
Daarin moet duidelijk worden:
- Hoe signalen van intieme terreur worden opgepakt
- Hoe samenwerking tussen politie, zorg en gemeente wordt versterkt
- Hoe preventie vorm krijgt
- Hoe inwoners worden geïnformeerd
Wat vaststaat, is dat intieme terreur niet langer impliciet blijft. Het wordt benoemd. En wat benoemd wordt, kan aangepakt worden.
Intieme terreur zichtbaar maken is geen keuze, maar noodzaak
Dat de raad unaniem koos voor een lokale uitvoeringsagenda met expliciete aandacht voor intieme terreur en femicide, laat zien dat veiligheid serieus wordt genomen.
Maar zichtbaarheid is geen eindpunt. Het is een begin.
Richting 8 maart onderstreept deze motie dat vrouwenrechten niet alleen gaan over representatie of emancipatie, maar ook over fundamentele veiligheid. Intieme terreur zichtbaar maken betekent slachtoffers erkennen. Het betekent beleid dichterbij organiseren. En het betekent verantwoordelijkheid nemen.
Intieme terreur mag niet langer onzichtbaar blijven.
