VROUW
in den beginne was de maan
de maan en de vrouw
een in hun cyclus
van komen en gaan
zij almaar opnieuw
aan de wieg
van nieuw leven staan
VROUW
uit rust en waarheid werd verdreven
jij
die voor een concrete werkelijkheid bestemd
moest wijken
voor de leugen
die vermomd en lage list
en valse schijn
misleidde
en als een moeder baarde
pest en dood
die leugen
balkend opgeblazen
wentelend in eigen waan
speelt het scheppend Leven
neemt het naar believen
deelt daarbij garanties uit
van onbewijsbaarheden
ten gerieve
van hen die wapens smeden
in de hel van de commercie
op het aambeeld van de angst
dat suf gebeukt
zich laat verwijzen
naar onzichtbare
verkoopbare
paradijzen van het niets
VROUW
laat je niet vertellen
dat jij die appel nam
doorzie de hele opzet
ten bate van de man
VROUW
jij die om jouw soort te dienen
in bloed en tranen
krijsend leven geeft
wordt verdrukt veracht
gaat gesluierd achteraan
ontdaan van waardigheid en naam
jij mag knielen bij de graven
die de man jou liet
als hoon en spot
voor pijn en smart
als spiegel van hun haat
maar op een dag
zij zichzelf daarin aanschouwt
vervreemd en uitgebuit
ontkracht vernederd
door de eeuwen heen
derderangs
verneukt tot heil
van het VADERLAND
zijn standbeelden bekijkt
en hij
hoog of hoger
meestal het hoogst gezeten
juist daardoor zijn nietigheid bewijst
ondanks faam en roem
blaam en doem
nooit gelijk aan haar
van wie hij zijn bestaan
geheel om niet ontving
VROUW
ga terug naar wat jou toebehoorde
dat onvervreemdbaar recht
dat kan alleen als jij beseft
de eigen isolatie
gescheiden van jouw zusters
onteigend in gespletenheid
ben jij misvormd in duizend bochten
waarin jij je wringen laat
uitgekleed en opgedeeld
door absurditeiten
waaraan al zwoeg je nog zo hard
nimmer kunt voldoen
ontmasker wat bedrog
jou bij de wieg al leerde
zodat jij later willoos deed
wat jou zozeer onteerde
intussen gaat het kwaad
gedecoreerd in bloed
en ijdelheid
hoogmoed zwetsend
met opgezwollen borst vooruit
opgeroepen voor vernietiging
zijn ongeoorloofd spel
in moordlust zich te buiten gaat
aan vrouw en kind
verwoestend stad en land
verrotting zaaiend
al waar hij zijn laarzen plant
verziekend haar
die eens zijn moeder
eens zijn aarde was
zo trapt hij zelf de toegang dicht
die leidt tot in haar schoot
en hij?
in eenzaamheid en kou verstoten
wacht op zijn vriend de dood
Aan hen
die wordt vervolgd
om godsdienst land of ras
weet ook wat verdrukking is
maar dat hij hetzelfde doet
bij eigen vrouw
schijnt van geen betekenis
VROUW
het heeft geen zin
voor ‘anti-bom’ te demonstreren
als binnenshuis
nog zoveel rotzooi ligt
het heeft geen zin
om tegen Oost of West te gaan ageren
wijl in het kleine het kwade zit
het heeft geen zin
om gevaar te gaan bezweren
met leuzen boycots
en zo meer
en eigen schuld daaraan
voor het gemak negeren
maar ondertussen
elkaar tot pap slaan
op het ‘veld van eer’
ZUSTERS
wij hebben niet in ons vaandel
vrede vriendschap offers groot
of weten hoe het moet
te kiezen tussen slecht en goed
vervreemd van wat wij waren
VROUW
uit handen liet jij nemen
bemoeienissen leiding tegenwicht
je liet je derangeren
op het spoor
van fictieve plicht
zo ben je dus verkracht
vrezende jouw invloed
huiverend voor jouw macht
inmiddels dreigt
een dolgedraaide wereld
te vliegen uit zijn baan
niet langer meer in staat
de waanzin aan te gaan
waar leugen hem toe bracht
als wij dit niet bestrijden
kunnen wij vast spitten
de graven voor ons nageslacht
waarin zij straks ter ruste gaan
moe van de dodendans
die wij hen componeerden
Alleen
aan hem mijn VADER
de zachtmoedige die ik lief heb
Alleen
aan hem mijn MAN
de zorgzame die ik respecteer
Alleen
aan hem mijn BROEDER
de moedige die ik bewonder
Alleen
aan hem mijn ZOON
de goedheid die ik eer
Alleen
aan hem mijn VRIEND
de trouw die ik waardeer
Alleen
aan hem mijn LIEFSTE
de schoonheid die ik begeer
…wil ik mijn liefde geven
Alleen
aan hen die zijn als zij
Alleen
met hen de verdraagzame wil ik leven
Alleen
voor hen ik geboren ben
VROUW
breng weer in evenwicht
waar jij toe bent geboren
met onze maan als voorbeeld
die in komen en in gaan
vanuit een onverstoorbaar ritme
en eeuwige cadans
met jou ons leert
in haar bescheidenheid
de waarheid
die onsterfelijk is
Martie Genger
